Yalnızca 227 Kelime Kullanılarak Yapılan AMERİKAN TARİHİNİN EN ETKİLİ KONUŞMALARINDAN BİRİ : Gettysburg Hitabesi

1863 yılında Amerika İç Savaşı’nın yaşandığı yıllarda halk, hükümete karşı bir ayaklanma çıkarttı. Bu isyan üzerine Abraham Lincoln de halkı sakinleştirmek için Gettysburg Konuşması’nı yapar. Bu efsane konuşmanın hikayesini ”anglachelm” anlatıyor.

Amerikan tarihindeki en kuvvetli konuşmalar arasında en kötü ihtimalle ilk beşe oynar. Abraham Lincoln’ün inanılmaz hitabeti ve zekasının da dışa vurumudur. yalnızca 227 kelime kullanarak, 2 dakikanın altında bir sürede bu konuşmayı bitirmiştir. Ancak ölümsüz bir konuşma olmuştur ve Amerika’da adını yazmaktan aciz, Fransa’yı Lousiana’ya komşu bir ülke sanan insanlar “four score and seven years ago” (87 yıl önce) diye lafa girerseniz konuşmanın devamını büyük bir isabetle tekrarlayabilirler. Kısalığına kıyasla o denli kuvvetli o denli nüfuzlu o denli yoğun bir nutuk olmuş ve  sesi yüzyıllardır hafızalarda yankılanmaktadır.

Lincoln ve Gettysburg meydanında toplanan kalabalık bu iki dakikalık konuşma yapılmadan önce vali Edward Everett tarafından icra edilen ve tam iki saat süren 13.607 kelimelik bir nutuk dinlemiştir. o yıllarda cenazelerde uzun nutuklar adettir.

Lincoln ise kalabalığı daha çok sıkmamak için on cümleyi geçmeyen bu konuşmayı yapar. Everett’in iki saatlik nutkunu özetlemekle kalmaz, az kelimeyle ne kadar çok şeyin ne kadar güzel anlatılabileceğine klasik bir örnek olur. İngiliz hitabetinin en parlak örneklerinden sayılan ve bugün Lincoln Anıt Mezarı’nın doğu duvarını süsleyen bu konuşma şöyledir.

“seksen yedi yıl önce babalarımız bu kıtaya bütün insanların eşit yaratıldığı ilkesine adanmış ve özgürlük içinde tasarlanmış bir devlet kurdular.

Şimdi ise biz bu devletin, veya böyle tasarlanan ya da buna adanan herhangi bir devletin uzun yaşayıp yaşayamayacağını deneyen büyük bir iç savaşa girişmiş bulunuyoruz. bu büyük savaşın meydanında buluşmuş buluyoruz. buraya bu meydanın bir kısmını, yaşamını böyle bir devletin yaşayabilmesi için feda edenlere ebedi istirahatgah yapmak üzere adamaya geldik. bunu yapıyor olmamız gayet uygun ve makuldür.

Fakat daha geniş düşünürsek, bu alanı daha çok adayamayız, kutsayamayız ve taltif edemeyiz. Zira burada mücadele etmiş, hayatta veya ölü olan bu cesur insanlar, bu alanı bizim etki etme gücümüzün zaten çok ilerisinde kutsamış bulunmaktadırlar. Dünya bizim burada söylediklerimizi kaale almayacak, hatırlamayacaktır. ancak onların burada yaptıklarını da asla unutamaz. biz hayatta olanlara düşen, onların savaşarak şimdiye kadar büyük bir soylulukla bu noktaya getirdikleri bu bitmemiş işe kendimizi adıyor olmaktır. İşte bize kalan bu büyük görev, bu onurlu ölülerden ve onların edebilecekleri her şeylerini feda ettikleri bu davaya gitgide daha çok bağlanmaktır. Öyle ki bu ölülerin boş yere ölmediklerinde hemfikir olalım. ve bu millet, tanrının önünde, yeni bir özgürlük doğursun. Halk tarafından yönetilen, halka çalışan bu halkın kendi hükümeti dünyadan hiç yok olup gitmesin. ”

Ertesi günkü New York times konuşmanın beş kez alkışlarla bölündüğünü ve bitişte korkunç bir alkışın koptuğunu yazar.